Een gezin van vijf in een ’big bang’

’Zouden jullie onze kinderen willen zijn?’

HOUTEN - Kíppenvel, toen het kwartje viel bij Wiktoria, de oudste. Vóór haar stonden haar nieuwe papa en mama. Ze klampte zich vast aan Joost en Jacqueline van Oostrum en wilde hen niet meer loslaten.

’Geboren in ons hart’ staat er op het adoptiebericht dat Joost en Jacqueline verstuurden. ,,Op 15 oktober 2005 hebben we onze kinderen in de armen mogen sluiten. Op 2 december 2005 zijn we samen thuisgekomen.’’ Wiktoria (6), Krystian (3) en Monika (1) zijn kinderen uit één Pools gezin.

Hun ouders konden niet meer voor hen zorgen. Een jaar woonden ze in een pleeggezin, nu vormen zij met Joost en Jacqueline van Oostrum uit Houten een nieuw gezin.

Joost: ,,Wat een ander doet in stappen, doen wij in een big bang. Van twee naar vijf.’’ Hij is voor de VVD wethouder in Houten. Jacqueline is lerares aan de islamitische school in Utrecht. Ze zegt: ,,Ik ben gewend om te gaan met kinderen voor wie Nederlands niet hun eerste taal is.’’

Voor de rest is alles wennen. Zó ben je tweeverdieners met drukke banen, zó ben je vader en moeder in een gezin met drie kleine kinderen, die allemaal op tijd moeten eten, in bad, naar bed, en straks naar de crèche en naar school. Jacqueline: ,,We hadden ons eigen leven, nu volgen we hún ritme.’’

Joost: ,,Gelukkig slapen ze goed, en zijn het rustige kinderen. Dat zij elkaars broer en zussen zijn, geeft hen houvast. Niemand pakt hen af dat ze bij elkaar horen.’’ Vijf jaar geleden bleek dat Joost en Jacqueline geen eigen kinderen konden krijgen.

Jacqueline: ,,Voor mij stond al snel vast dat ik niet het medische circuit in wilde, maar dat ik wilde gaan voor adoptie. Joost was drie jaar later zover. Je kunt niet even een knopje omdraaien. Ik voel me niet minder moeder omdat ik een kind niet zelf heb gedragen. Wat een rol speelde in de beslissing, was de overtuiging dat we kinderen zonder veel kansen een goede toekomst konden bieden. Onze keuze voor adoptie was daarmee heel bewust.’’

Ze wilden altijd al een groot gezin. ,,Het adoptiebureau in Polen was ontzettend blij met ons. Ze waren bang dat niemand Wiktoria, Krystian en Monika wilde hebben. Het gebeurt maar zelden, dat drie kinderen tegelijk worden geadopteerd. De meesten komen voor één, hooguit twee kinderen. Wiktoria, bovendien, heeft vijf jaar bij haar biologische ouders gewoond. Zij draagt wat dat betreft een rugzakje.’’

’Zouden jullie onze kinderen willen zijn?’ vraagt het adoptiebericht. Jacqueline: ,,Verstandelijk weet ik dat dit mijn kinderen zijn. Gevoelsmatig gaat het zo snel niet. Hechting is een proces; voor de kinderen net zo goed als voor Joost en mijzelf. Natuurlijk zijn we gewezen op alle mogelijke risico’s. Het gaat soms mis. Wij hebben ook veel naar Spoorloos gekeken. We zijn in de adoptieprocedure zó vaak gewezen op de beren op de weg, dat ik heb geroepen: mogen we het eigenlijk ook nog léuk vinden?’’ Joost: ,,Het eerste moment waarop je de kinderen ziet... Dat gevoel is eigenlijk niet te beschrijven. Wat overkomt je? Ons gezin heeft een lange draagtijd gehad. Maar het is zo goed. Dat merk ik aan het enthousiasme waarmee de kinderen reageren op ons, en hoe wij reageren op de kinderen.’’

bron: AD Utrechts Nieuwsblad maandag 26 december 2005, door Maarten Venderbosch / foto William Hoogteyling